ما دیگه اینجا نمینویسیم. اثاث کشی کردیم به http://8ti.blogfa.com
+ نوشته شده در دوشنبه
1387/01/26ساعت 18:9 توسط مشتي
|
گفتم:"خوش انصاف مگه نمی بینی چقدر مشکل دارم؟چرا دعام نمی کنی؟" آهی کشیدوگفت:"مطمئنی حواسم بهت نیست؟"و راه اومده رونشونم داد سالهای عمرم پربودند ازدره های عمیقی که من ته هیچ کدومشون نبودم.
وحالا من تو قنوت تمام نمازهام برای سلامتی امام زمانم دعا می کنم.
+ نوشته شده در یکشنبه
1387/01/25ساعت 13:6 توسط مشتي
|
سلام
3سال بود که قصد کرده بودم ازدواج کنم. یعنی از ابتدای سال دوم دانشگاه. با هر مکافات و مصیبتی بود توانستم خانواده ام را راضی کنم. مشکلاتی که سبب میشد خانواده از اقدام امتناع کنند، همان حرفهای تکراری بود. پول و کار و درس و ... و اینکه دانشجوی تبریز بودم و ساکن تهران هم مزید بر علت شده بود.بالاخره از اواخر سال سوم اقدامات مختصری را شروع کردند که حتی به یک خواستگاری هم منجر نشد. مادرم هم آب پاکی را روی دستم ریخت که « خودت بگرد از توی دانشگاه یکیو پیدا کن که هم خوب باشه و هم تهرانی» من هم هر وقت به این موضوع فکر میکردم ، میدیدم از بین همه ی دخترهایی که در آن 4سال دیده بودم و همکارم محسوب میشدند ، تنها یک نفر با تمام ملاک هایم سازکاری دارد ، او هم که ساکن آذربایجان بود و طبیعتاً موضوع از بیخ منتفی بود.
جای شما خالی ، سال85 در روز نیمه ی شعبان مشهد بودیم. یعنی اردو رفته بودیم. آنجا بود که ریش و قیچی را رسماً سپردم به امام هشتم (ع) و ایشان را واسطه کردم تا این موضوع آنگونه که خیر است حل و فصل شود.
گذشت. تابستان 86 با مادر دونفری رفتیم پابوس امام رضا(ع) برو بچه ها هم اردو آمده بودند. از امام رضا دلخور بودم شدید. تا حدی که از پنج روز اقامت در مشهد ، 3روز اول اصلاً به حرم نرفتم. قهر بودم. روز چهارم رفتم صحن گوهرشاد و یک شکم سیر با امام دعوا کردم و برگشتم. وسط صحن جامع رضوی که رسیدم یک لحظه سرم را بلند کردم دیدم همان یک نفری که گفتم از مقابلم گذشت. فکری شدم.
مستقیم رفتم اتاق. به مادر گفتم: «اگه یه دختر خوب بشناسم که راهش خیلی دور باشه ، میاین بریم خواستگاری» پرسید:« کی هست؟» و توضیح دادم که در دانشگاه مدتی همکار بودیم. جواب داد :« حالا که میگی میشناسیش ، آره چرا نریم؟»
به همین راحتی.
روز نیمه ی شعبان86 خواستگاری رفتیم. جالب اینجاست که کوچکترین حرفی از درس و کار و پول به میان نیامد.
الحمدلله.
فقط خواستم بگم زندگیمو مدیون امام رضاام. همین
پ ن: دعوای من با امام رضا خانوادگی بود . آخه ما فامیلیم. یه وقت شما از این کارا نکنیدا. بد میشه
+ نوشته شده در دوشنبه
1387/01/19ساعت 13:40 توسط مشتي
|
برای سازگاری و بهره برداری از آن پرداخت میشود ، بیش از میزان قابل قبول نباشد. در این مورد تاکید برروی هزینه های فرهنگی است. چرا که فرهنگ تغییر یافته را به خلاف هزینه های مادی ، نمی توان به سادگی ترمیم کرد.
کی و نادانی در آورده بخندید.